تو در عشق و مستی

جفاکار و ذليل و خود پرستی

ندانستم که در هر یاد و هر نام

رياکاری و دور از رب پرستی

رسيدم مقصد و ديدم که آن وقت

به دامان کس ديگر نشستی .  

به نام او , به یاد او و             به نام او , به یاد او و برای او برای او

ای که بی تو خودمو تک وتنها میبینم     هرجا که پا میذارم تو رو اونجا میبینم

ببين كه چگونه لبهاي ساكتم در شهوت بوسيدن لبهاي معصوم تو سكوت كرده اند ، شاخه گل سرخي به روي چشمانت ميگذارم و با چشماني بسته براي اولين بار تو را ميبوسم ، آن هنگام كه هر دو در شهوت تن غرق بوديم ديدي كه خداوند ميخنديد ، خداوند خوشحال شده بود ، خداوند خوشحال شده بود . پس بيا نترسيم و تا ابد لبهايمان را به هم گره بزنيم تا ابد . اي تنها منجي من ، مرا تنها مگذار ، اگر آسمان شوي برايت زمين خواهم شد تا به رويم بباري ، براي چشمان معصومت نگاه خواهم شد و براي گوشهايت صدا ، براي نفسهايت گلو خواهم شد و در رگهايت از خون خود خواهم دميد ، و پس از مرگت نيز براي جسد ت كفن خواهم شد ، مرا تنها مگذار ، مرا تنها مگذار . روزي كه خداوند تو را مي آفريد از او زمان مرگت را پرسيدم ! ميداني چرا ؟ براي اينكه پيش از تو بميرم و هيچ گاه مرگت را نبينم . ميخواهم تا هميشه برايم زنده باشي تا هميشه . تو ديگر تنها نيستي ، خانه اي خواهم ساخت برايت ، از استخوانهايم برايش ستون و از پوستم برايش سقفي ، قلبم را با برق شكاف ميان سينه هايت ميشكافم واز گرمي خون رگهايم براي شبهاي تاريك تنهاييت آتشي مي افروزم و تا هميشه در كنارت ميسوزم تا هميشه . . . و در عوض فقط از تو ميخواهم گونه هاي خيسم را پاك كني .

 

موش منه این پسره یه بوس بده با با

 

 

 

---

 

     
   

             

من همیشه قصه یی عشقو می گم                                           ولی تنها یارم این ساز منه .                                         عمور عاشق بودنم چقدر کمه                                                آخرش آخر آواز منه.

عشق .....وباید عاشق بود.

عشق .......وباید عاشق بود. اگر قلبتان را با افسوسهای گذشته ونگرانیهای فردا انباشته سازید دیگر امروزی برای شکرگذاری برایتان باقی نمی ماند.  عشق..............وباید عاشق بود. عشق تنها چیزی است که می تواند تقسیم شود  بدون آنکه چیزی از آن کم شود. آدم کسی را که دوست. همیشه اذیت میکنه. اماخودش   فکر میکنه   که داره   محبت   می    کنه.

اموخته ام ونیاموخته ام

زندگی به من اموخت که چگونه گریه کنم. اما گریه به من نیاموختکه چگونه زندگی کنم. تو نیز به من آموختی که چگونه دوستت بدارم تو نیز به من نیاموختی که چگونه فراموشت کنم.

همیشه درقلبم

از یادم نمی ری ای عزیزترین....                      پس تو هم مرا از یادت نبر ای زیباترین....

روزگار غریبی است

"  روزگار غریبیست نازنین"     عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد       تورا می شناسم ای شب گرد عاشق...      تو که با اسم شبنم من آشنایی.......      "  روزگار غریبیست نازنین."

به تو می اندیشم .                      که آخرین بهانه ام هستی.                آخرین ترانه ام....آخرین صدام آخرین نفسم                        آخرین عشقم وهمدمم.                             به تو می اندیشم

من ندانم که هستم.               اما می دانم که تو آن فرشتهء زیبایی هستی.                    ای غریبه دوستت دارم تاهمیشه

تقدیم به همه دوستای عزیز.

آمدی چه زیباست. گفتم دوستت دارم.چه صادقانه. پذیرفتی.چه فریبانه.! آغوشم برایت باز شد.چه ابلهانه.! باتو خوش بودم چه کودکانه.! همه چیزم شدی.چه زود!چه عاشقانه! نیازمندت شدم .چه حقیرانه! به خاطر یک کلمه مرا ترک کردی!چه ناجوانمردانه.! واژه غریب خدا حافظی به میان آ‌مد.چه بی رحمانه! ومن سوختم چه عاشقانه. ولی هنوز هم دوستت دارم غریبه.                            هنوز هم دوستت دارم .غریبه

"به نام آ نکه در غم وغربت دلها را می دهد درس وعبرت.                دلم مهربان شدوخواب برچشمانم حرام.           چه جوری می خوابد آنی که از دوستانش جداشد؟           نه به خدا من با ارادتم از شماجدانخواهم شد           اما.............!            تعجب می کنم از تقدیر این سرنوشت          از آنهایی که دوستشان دارم جدا خواهم شد.          پس سلام می فرستم برای شما! حن قلبی والمنام علی حرام من فارق الاصدقاءکیف ینام؟ لاوالله انا ما فارقتکم ب‌ءرادتی. ولاکن..............! تعجبتُ من تقدیر هذا الزمان. سئتفرق عن اللذین احبهم . فعلیکم منی السلام! نفرین به سفر. نفرین به سفر که هرچه کرد او کرد. که هرچه کرد او کرد

"به نام اون مهربونی که منو دیونه ی تو کرده               وتورو دیوونه دیگری" عاشق ومجنونت شدم.                         نخونده مهمونت شدم.      کلی پریشونت شدم .                                       اما.....!  اما بازهم نیامدی!!!!!!

کاش هیچکس تنها نبود

کاش دیدنت رویا نبود

گفته بودی می مانم ولی

رفتی و گفتی که اینجا جا نبود

من دعا کردم برای بازگشت

دستهای تو ولی بالا نبود

یک نفر آمد صدایم کرد و رفت

با صدایش آشنایم کرد و رفت

پشت پرچین شقایق که رسید

ناگهان تنها رهایم کرد و رفت 

بعد پرپر شدنت ای گل زیبا چه کنم

ما با داغ تو ای عشق  به دنیا چه کنم

بهر هر درد دوائی است بجز داغ جوان

 من به دردی که بر او نیست مدوا چه کنم  

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد !

همه اندیشه ه ام اندیشیه فردا است ،

وجودم از تمنای تو سرشار است ،

زمان - در بستر شب - خواب وبیدار است ،

هوا آرام ، شب خاموش ، راه آسمانها باز ...

خیالم چون کبوترهای وحشی می کنند پرواز ...

رود آنجا که می بافند کولی هاب جادو ، گیسوی شب را ؛

همان جاها ، که شب ها در رواق کهکشان ها عود میسوزاند ؛

همان جاها ، که اخترها ، به بام قصرها ، مشعل می افروزند ؛

همان جاها ، که رهبانان معبدهای ظلمت نیل می سایند ؛

همان جاها ، که پشت پرده شب ،

دختر خورشید فردا را می آرایند ؛

همین فردای افسون ریز رویایی ،

همین فردا که راه خواب من بسته ست ،

همین فردا که روی پرده پندار من پیداست

همین فردا که ما را روز دیدار است !

همین فردا که ما را روز آغوش و نوازشهاست !

همین فردا ، همین فردا...

... من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد !

زمان ، در بستر شب ، خواب وبیدار است ،

سیاهی تار می بندد ،

چراغ ماه ، لرزان ، از نسیم سرد پاییز است ،

دل بی تاب و بی آرام من ، از شوق لبریز است ،

به هرسو ، چشم من رو می کند : فرداست !

سحر از ماورای ظلمت شب می زند لبخند

قناریها سرود صبح می خوانند ...

... من آنجا ، چشم دراه توام ، ناگاه :

تو را ، از دور می بینم که می آیی ،

تو را از دور می بینم که می خندی ،

تو را از دور می بینم که می خندی و می آیی ،

... نگاهم باز حیران تو خواهد ماند ،

سراپا چشم خواهم شد .

تو را در بازوان خویش خواهم دید !

سر شک اشتیاقم شبنم گلبرگ رخسار تو خواهد شد .

تنم را از شراب شعر چشمان تو خواهم سوخت :

برایت شعر خواهم خواند ،

برایم شعر خواهی خواند ،

تبسم های شیرین تو را ، با بوسه خواهم چید !

و گر بختم کند یاری ،

در آغوش تو ...

... ای افسوس !

سیاهی تار می بندد ،

چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است ،

هوا آرام ، شب خاموش ، راه آسمانها باز

زمان - در بستر شب - خواب وبیدار است

0.

 

 

 

        

عشق يعني رفتن راه وفاعشق يعني پرواز در حال و هواعشق      يعني  جذب تو ترك جفاعشق يعني چشم مست و بي رياعشق يعني سينه اي صاف از طلاعشق يعني دو قلب از اوج نورعشق يعني انتهاي يك غرورعشق يعني مستي و ديوانگيعشق يعني با جهان بيگانگيعشق يعني بت پرستش يك خداديدنت در اوج آنجا انتهاعشق يعني يك تخيل خواب نازعشق يعني با تو بودن يك نيازعشق يعني لاله ها رنگ صفاعشق يعني دوري و زجر و وفاعشق يعني ديدن روياي تو عشق يعني عشق و عشق و عشق تو

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

           

 

 

 

 

آرزوی فلفلی

تحقق بخشیدن به افسانه ی شخصی یگانه وظیفه ی آدمیان است .

همه چیز تنها یک چیز است وهنگامی که آرزوی چیزی را داری

سراسر کیهان همدست می شود

تا بتوانی این آرزو را تحقق بخشی.

ومن آرزو می کنم که همه به آرزوهاشون برسن.

 

 

 

 

 

 

 

ز حسرت دارم به روی ماهش

فشاندم از غم به خاک راهش

تا جان دارم من می سوزم

با غم فراق او می سازم

به یادت ای نگارم

به یادت ای نگارم

ما متولد شده ایم برای یگانه بودن دنیا را سرشار از خوبی ها می بینیم و هیچ گاه اسیر روزمرگی نخواهیم شد! چون در نگاه ما خورشید از غرب طلوع میکند!!!!              وصيت من مرا با لباس عشق در خاک گذاريد تا بفهمد تا اخرين لحظه ي زندگي رنگ عشق او به تن داشتم. چشمان مرا باز گذاريد تا دريابد چشم در راه نگاه زيباي او بودم تا لحظه ي مرگ. دستان مرا باز گذاريد تا ببيند تا اخرين نفس تشنه ي اغوش گرم او بودم   آسمان را خسته است                                   به نام خدا عمری است یادمان داده اید بر ذهنها ی مملو از عشق خنجر از پشت نزنیم.عمری است اموختیم که صفا را صداقت را در جویبار کلبه عشق بییابیم.شما از آغاز که به دنیا آمدیم خورشید را نشانمان دادیدتا مبادا کدورت شب را حس کنیم.آن هنگام که تازه بچه بودیم به ما امید وصل به بهار را اموختید٬و ما به امید بزرگی که خود هستیم.توانستیم عشق را به احساس گره بزنیم.و بزرگ شدیم ما به این امیدکه روزی قادریم عشق را حس کنیم و محبت را در دنیای بی محبتی تفسیر کنیم.عاطفه را در دنیای بی عاطفه گیها معنی دهیم.به زندگی دل بستیم ما چون یادمان دادید زندگی تا هست برای ما نشانی از مهر و وفاست چون به ما گفتید زندگی یعنی نثار دو عشق به دلهای عاشق زندگی یعنی دوباره خواندن افسانه لیلی و مجنون زنده کردن خاطره شیرین و فرهاد...حال ای عزیزان که تا این حد عشق را برایمان تفسیر کردید پس چرا میگویید عشق را در سینه پنهان کنید تا مبادا مهر ابتذال بر تو زنند.محبت را در دل جای نده تا مبادا گویند نجابتت در تو مرده.چرا پس از سالها طعم محبت میخواهید به دروغ بگوییم که عاشق نیستیم در حالی که عمری است درس عشق را فهمیدیم مگر در کودکی شما خورشید را بر ذهنهای ما گره نمی زدید تا ما درد شب را حس نکنیم پس چرا حالا عاطفه را در شب اسیر کرده اید . پس چرا محبت را در زیر فرسنگها خاک پنهان میکنید در حالی که محبت باید بر سر در همه خانه ها اذین ببندد.ای انسانها پس عاطفه را به چه می فروشید.ببین ای یار چه امد بر سر عشق ما.ما که تا دیروز افرینها به مجنون گفتیم که در داغ لیلی مرد ما که تا دیروز لیلی را ستودیم که عشق را زندانی کرد... پس چه شد ان همه رشادتان که عشق را به همه چیز فروختید چرا شقایق  را زندانی کردید پس چراپرستو هارا واداشتید دیگر اوازه عشق سر ندهند.چگونه دراین نامردیهامن گریه نکنم چگونه در    این بی وفا ییها ناله نزنم چگونه داغ جوجه پرستو را ببینم اما از  نهان در سوگ پرستوی مادر گریه نکنم چگونه باید مثل    شما زندگی کنم .چگونه پس از سالها عشق میخواهید بی وفایی یادمان دهید چگونه دل را باید اسیر زشتیها کرد در حالی که محبت منتظر است.بیا تا ابد من و تو در زمره دلهایمان جایی برای عاطفه بگذاریم .بیا زندگی را خر کنیم بگوییم زندگی          زیباست در اوج بی محبتیها.اری بگذار بگوییم به دروغ زنذگی زیباست.یک توحم یک رویا و یا یک واقعییت پیچیده و یا یک انعکاس بی همتا برای منتظران افق.اری زندگی در کنار همه اینها زیباست بیا من و تو در افسانه همه بدیها و زشتیها باز هم   بگوییم زندگی زیباست اما زندگی چه کرد جز اینکه با درد عشق ما را در غم گلهای سرخ شریک کرد جز اینکه لبان ترک    بسته عاطفه را خشکاند جز انکه عشق را سوزاند اما خاکستر نکرد تا بیشتر زجرش دهد                                                            وقتی که بر روی شیشه ی غبار گرفته ی اتاقم نوشتم دوستت دارم او اشک ریخت   درد رنگ و بوی غنچه دل است. پس چگونه من، رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم؟ دفتر مرا دست درد می زند ورق. شعر تازه مرا درد گفته است، درد هم شنفته است. پس در این میانه من از چه حرف می زنم؟ درد، حرف نیست. درد، نام دیگر من است. من چگونه خویش را صدا کنم.............. دوستي از ديدگاه من كلمه مقدسي است . هر كس را كه دوست مي خوانيم يعني پرده افكار خويش و چه بسا قلب خويش را ساده و بي ريا با او قسمت مي كنيم . دوست يعني درختي براي گرفتن خستگي ... تا به حال فكر كرده اي كه چند تن از دوستان خود را سالهاست كه از ياد برده اي ؟ ... مي داني كه شكننده ترين روش براي خراب كردن يك دوستي بي اعتناييست ؟ اين يعني انكار خاطره .. انكار روزگاري كه لبخند زدي ... انكار روزي كه خستگي خود را زير سايه يك درخت مهربان گرفتي .. انكار محبت ... از آن روز كه مرا دوست خواندي ندانسته قلب اندوهناك خويش را به دستهاي قدرتمند تو سپردم تا به نسيم صبح تازگي بدهي نه به باد فراموشي ! نمي دانم مي داني چقدر در اين لحظه عزيز به تو نيازمندم ؟ شايد فكر نكرده باشي كه براي من گاهي هواي نفس كشيدن مي شوي ! اگر مي دانستي تا اين پايه بيرحمانه بي اعتنايي نمي كردي ... شايد فكر نكرده باشي كه « ميل به صميميت نشانه قوت است نه ضعف بلوغ است نه نياز عصبي ...» براي من همين كافيست كه پس از گذشت هزار سال نوري يك روز صداي تو را از كيلومترها آنطرفتر بشنوم كه سلام .... همين كه سلامتي براي من كافيست خورشيد سادگي و مهر ! غروب نكن .. من به قدرت روح تو نيازمندم ... كاش مي شد عاشق يك دوست شد ! اما انگار دوست ، دوست است و معشوق ، معشوق ... پيام دوست مهر است ... محبت است .... لبخند است ... من مي خواهم تا ابد به رويم لبخند بزني .. عشق يك ستاره است كه به زودي رو به زوال خواهد رفت

 

2

 

تو در عشق و مستی

جفاکار و ذليل و خود پرستی

ندانستم که در هر یاد و هر نام

رياکاری و دور از رب پرستی

رسيدم مقصد و ديدم که آن وقت

به دامان کس ديگر نشستی .  

به نام او , به یاد او و             به نام او , به یاد او و برای او برای او